marketing

Enkele weken geleden werd ik opgebeld door een heer, die mij meteen bij aanvang van het gesprek prettig te woord stond. Hij wilde mij iets vertellen over Tono-ondergoed, iets nieuws op ondergoedgebied. Hij wekte de indruk werkelijk verstand te hebben van ondergoed en hij ging ook leuk om met het ongemak dat ontstaat als je zomaar, ongevraagd, met iemand gaat praten over ondergoed.

De heer bood mij een gratis onderbroek aan ter waarde van 26 euro, althans, ik moest de portokosten betalen. Hij trok dit aanbod niet in toen ik zei dat ik niet bij de klasse hoor die 26 euro betaalt voor één onderbroek. Maar inderdaad bezit ik sinds twee weken een Tono-onderbroek. Prima onderbroek; ik heb hem aan terwijl ik dit schrijf.

Zoals die heer mij in een Tono-onderbroek kreeg, zo wil ik het land wel in met mijn mobiele mestvergister. Maar dan met een vooruitgezonden, kleine mobiele mestvergister. Eentje dus die 1 kuub kan vergisten en die achterop een Fiat Fiorini past. En voorin zit ik, rustig onderweg door ruraal Nederland, op zoek naar acquisitie.

rond en vierkant

Sinds ik hier één regelmatige lezer heb is Dutch Comfort inderdaad een innovatieplatform aan het worden. Mijn regelmatige lezer vroeg mij op 5 mei hoe groot de mobiele mestvergister moet worden. Ik ging toen meteen uitrekenen hoeveel ronde mestvergisters er maximaal op een vrachtwagen passen en uiteraard viel dat vies tegen: nog geen 100 kuub.

Grote koektrommelvormige bouwwerken bij een boerderij zijn vaak voor de mestopslag of voor vergisting. Ik heb natuurlijk weer een esthetisch bezwaar tegen die dimensieloze rondheid. Daarbij: zo'n ronde mestvergister is ongeveer net zo duur zijn als een RIANT LANDHUIS, juist doordat ie rond is. Iets ronds bouwen is namelijk moeilijker dan iets rechthoekigs. En mestvergisters zijn rond om twee redenen: omdat een rond gebouw minder koudebruggen heeft en omdat de mest regelmatig geroerd moet worden. Roeren gaat makkelijker in een ronde pan dan in en vierkante pan.

Mercedes-Benz bouwde in 1984 een auto die met één (draaiende en schuivende) ruitenwisser een tamelijk rechthoekig raam bijna helemaal kon schoon wissen. Dat is leuk, maar wel ingewikkeld. Ik heb eerlijk gezegd nooit begrepen waarom ruitenwissers moeten draaien. Waarom moeten ze draaien? Kunnen ze niet schuiven? Van links naar rechts, of van boven naar beneden? Als dat kan, kun je ook in een vierkante pan roeren, lijkt mij.

hobby

Binnenkort moet ik uit vrije wil weer binnen de bebouwde kom wonen. En niet zomaar een bebouwde kom, ik ga wonen in zeer begeerlijke bebouwde kom van Steigereiland IJburg Amsterdam. Ik kan het niet nalaten om met regelmaat te fantaseren over een leven als hobbyboer. Want voor het echte boerenbedrijf ben ik nu te oud, vind ik. Ik schijn ook geen prof-tennisser meer te kunnen worden, bijvoorbeeld.

Ik verwacht dat het mogelijk is om een klein kavel landbouwgrond te kopen; ik vermoed dat dat wel een beetje, maar ook weer niet heel erg duur is. Op landbouwgrond mag je alleen landbouw bedrijven en aangezien graanboeren hun graan tegenwoordig in de kachel stoppen, zal de prijs van een klein stukje landbouwgrond gelijk zijn aan die van een overzichtelijk aantal vaten olie.

Mijn landbouwgrond zou dan grenzen aan het nieuwbouwwijkje uit de jaren zestig van een onogelijk plattelandsdorp (Goor of Veenendaal of Ten Boer). En dat stukje landbouwgrond zou ik experimenteel laten verwilderen. Alle fauna die dat aantrekt gaat in de pan en alle eetbare flora ook. De rest gaat in de kachel van het huis op de hoek van de het wijkje, waar ik dan dus woon. Zo werkt de primitieve landbouw van de hobbyjager - verzamelaar.

cassoulet

Ik ben op dit moment een cassoulet aan het bereiden en ik doe met een een klein kookboekje van Johannes van Dam bij de hand. Ik doe echt mijn best om van Dams instructies te volgen, maar lastig is dat wel, bijvoorbeeld omdat hij als ingrediënten opgeeft lignots (maar groenige chevriers of kleine coco's gaan ook goed) en bijvoorbeeld ganzenconfit. Ik ben te beschroomd om hier bij de buurtsuper om om bijvoorbeeld ganzenconfit te vragen, zeker omdat ik zelf geen idee heb wat dat is. Lignots evenmin. Ik gebruik nu mager spek en witte bonen.

Met name de manier waarop van Dam wil dat ik het vlees behandel in de cassoulet verbaast mij. Erin, eruit, bouillon van trekken, af laten koelen, op de bodem stapelen en in de oven weer erdoor roeren, ... ik doe het allemaal, maar het voelt alsof ik gefopt wordt. Over de kruiden is van Dam weer heel nonchalant: er moet een kruidenboeketje in. Welke kruiden, dat dondert blijkbaar niet.

Ik zou ook in de garage mijn eerste potje thermofiele digestaat willen koken, maar ik kan de eenvoudige receptuur niet te pakken krijgen. Voor optimale productie is het vast belangrijk dat er ontzwaveld wordt bij exact de juist C/N-verhouding terwijl de osmose omgekeerd werkt, ... maar mijn eerste digestaat is niet voor in het restaurant; ik vind een opgewarmd kliekje goed genoeg.

mobiele mestvergister (2)

Eén boerenfamilie reken ik inmiddels tot mijn vriendenkring. En door hier nu bijna een jaar te wonen heb ik ook nog andere boeren aan het werk gezien en ook gesproken, waardoor ik nu wel ongeveer weet wat boeren willen. Dit is wat boeren willen: boeren willen de landbouw of de veeteelt bedrijven en het liefste het type waar ze ervaring mee hebben en waarvoor ze gekozen hebben. Melk. Graan. Pluimvee. Fruit.

Met de mest van 110 koeien kun je 800 woningen verwarmen. Toch is dat niet per se wat boeren willen. Als het hun jeugddroom was geweest om zoiets te doen, dan waren ze waarschijnlijk wel installateur of mijnbouwkundige geworden. Met de mest van 110 koeien kun je 800 woningen verwarmen. Ja, inderdaad. Maar het hoeft natuurlijk niet. Je kun ook al tevreden zijn als je alleen je eigen huis ermee verwarmt en als je verder geen gezeik hebt.

Daarom is de mobiele mestvergister zo'n ongelofelijk goed idee! De mobiele mestvergister komt twee dagen op boerderijbezoek om de mest te vergisten, laat als genoeg methaangas achter om het huis te verwarmen, en krijgt het methaangas voor 799 andere huizen mee. Voor de moeite.

dioxine (2)

Er zijn wel eens doden gevallen, door dioxine. Dat ging ongeveer als volgt: door een industriële onvoorzichtigheid kwam er heel veel dioxine tegelijk op het gras (zegge: halve gram), dat enkele koeien opaten, die melk gaven die gedronken werd door vier mensen. Die vier mensen gingen jaren later dood, van de dioxine dus. Want dioxine is erg gevaarlijk.

Dioxine ontstaat als je slordig verbrandt. Alles kan wel dioxine opleveren, hoewel brandbare dingen die chloor bevatten extra gevoelig liggen. Zout hout en PVC leveren bijvoorbeeld makkelijk dioxine op, bij slordig verbranden. Ik vind het begrijpelijk dat professionele verbranders streng aan hun dioxine-taks gehouden worden. Zo streng inmiddels, dat alle dioxine in het milieu nu afkomstig is van kampvuurtjes en bosbranden. Tijdens koninginnedag op de Vismarkt in Groningen bijvoorbeeld nog duidelijk een barbecue geroken. 'Ha, dioxine', dacht ik.

Door dit nogal gemakzuchtig te extrapoleren kom ik tot het inzicht dat het in Nederland (maar misschien wel overal in het Vrije Westen) minder handig is om professioneel te zijn. Zolang het rookworst maken boven smeulende PVC-pijpen mijn hobby is, hoef ik me weinig zorgen te maken. Als ik professionele worst wil, dan lijkt me, vooral juridisch, de lol eraf.

< Tk on/off >< Solo=OFF >

In 1985, ik zat toen in de vierde klas van de middelbare school, werd de wiskundeles op een argeloze dag in februari opeens gehouden in een lokaal dat enige tijd buiten gebruik was geweest. De tafels in het lokaal stonden langs de muren en op die tafels waren in totaal 15 terminals gezet. Computers, of wat daarvoor doorging in 1985. Onze wiskundeleraar doorkruiste zenuwachtig handenwringend het atrium dat aldus was ontstaan om ieder van ons te helpen met het protocol dat hij had voorbereid, en dat we helemaal foutloos moesten overtikken.

'Dit is de toekomst', gonsde door het lokaal. Dat sloeg ofwel op de onderwijsvorm waarbij wij in tweetallen met ons rug naar de docent zaten, ofwel op de computers. We gingen een rekenmachine maken. Ik vond het nogal banaal; we hadden toch al een rekenmachine (de casio FX-82)? De nieuwe rekenmachine ging, als je het goede antwoord gaf, 'goed zo!' zeggen. Onze vriendelijke docent kwam controleren of dat gelukt was. Onze rekenmachine zei geen 'goed zo', maar 'je lul hangt uit je broek!' 'Goed zo jongens', zei de vriendelijke docent. We hadden het protocol begrepen.

Een innovatieve boer pochte op het podium bij LTO noord over zijn mestvergister dat je niet bang moest zijn voor een stukje software programmeren. Je moet de vergister constant monitoren. Toch wil ik er zelfs in 2009 nog niet aan dat je het subtiele analoge proces in de vergister met software moet monitoren. Je moet ernaar luisteren en elke dag in diepe ernst aan je vinger ruiken om de beste methaan te krijgen, lijkt mij.