bamboe (laatst)

In het vorige millennium was ik één van de assistenten van Hans Bossmann. We - hij en zijn assistenten - gingen met ballpoints de vloer van de Mariakapel in Hoorn voltekenen met droedels. Eén van de droedels waar ik hard aan gewerkt heb was het imperatief 'MISLUK!'. Na afloop heb ik dit werk van Bossmann gekocht. Het ligt nu ergens opgerold in een doos.

Als ik in Hoorn ben moet ik daaraan denken. Aan mislukken, en dat ik het een grappige pose vind om mislukkingen te vieren als iets geweldigs. Mijn vriend Jelle heeft daar een sjieke psychologische term voor; iets met dissonantie erin. Dit weekend was ik in Hoorn. Ik ging er bamboe kopen, voor de elektrische auto van mijn dochter. En dat is dus mislukt, namelijk.

Ik vond het er ook al tamelijk vreemd - zeg maar vies - uitzien, al die bamboe in het kwetsbare laag Holland. Die groteske hard-oranje stelen: milieubederf, dat is het. En wat blijkt: van bamboe kun je helemaal geen fiets maken. Bij belasting zal bamboe splijten. Alle bamboe fietsen die te koop zijn, zijn op z'n best met bamboe versierde stalen fietsen. Bamboe dráágt niet. En bamboe groeit in ons klimaat ook niet, althans: niet tot fietsformaat. En nu ik het van dichtbij bekeken heb: ik betwijfel of het hier ook vergáán kan. Het is on-Hollands vreemd schuimig materiaal; net een bananenschil, die ook niet op de composthoop mag. Bamboe: afgevoerd.

vlees (2)

Ik geloof niet dat mensen als vegetariërs geboren zijn. Over hoe lekker ik vlees vind, schreef ik hier al uitgebreid. Ik ken enkele biologen, die echt van dieren houden, maar die die dieren ook zelf slachten, in hun eigen schuur of voor hun eigen klas. Ik herinner me de zelfmoord van Piet Vroon, vlak nadat hij had uitgelegd dat groente somberheid in de hand werkt en vlees agressieve vrolijkheid. Nietzsche scheen het ook niet op vegetariërs te hebben. Dat laatste is geen sterk argument, maar ik hou van Nietzsches snor en van zijn schrijfstijl.

Peter A. Levine beschrijft in De Tijger Ontwaakt hoe dieren drie effectieve reacties hebben op acute bedreiging: (terug)vechten, vluchten of (emotioneel) bevriezen. Mensen zouden eigenlijk, net als dieren, meer moeten vechten en vluchten. Bijvoorbeeld omdat je bij vechten en bij vluchten zo lekker in beweging bent, en dat schijnt te helpen tegen angst. Alleen veel mensen kiezen ervoor om te bevriezen, als ze zeer angstig zijn. Voor dieren is bevriezen effectief, omdat prooidieren die voor dood erbij liggen vaak door hun bedreiger over het hoofd gezien worden. En als het dan toch misgaat, voelen de (emotioneel) bevroren dieren de stervenspijn nauwelijks. Als de ontsnappingsstrategie - het bevriezen - wel slaagt, dan schudden ze de bevroren staat met een schijnbaar zinloze verlate vecht/vluchtreactie van zich af. Een beetje in het wilde weg vechtvluchen dus.

Zo doet de natuur dat, dames en heren. Ik ben ervan overtuigd dat na het rare vechtvluchthuppeltje in het lege bos alle dieren hun doodsangst vergeten zijn. Dieren weten niet dat ze sterfelijk zijn. Daarom is er niets onethisch aan het doden van dieren. Moet ik dit verder uitleggen? Wie oprecht zonder doodsangst is (wat voor mensen niet voor te stellen is) zal de dood in de praktijk hoogstens een grappige nieuwe ervaring vinden. Waarom de dieren die ervaring misgunnen?

natuurlijke materialen

Ik ben dus een elektrisch autootje aan het maken voor mijn dochter. Onder het maken leer ik van alles voor de eventuele volgende die ik ga maken, maar terwijl ik bezig ben pas ik het ontwerp - dat onder mijn handen ontstaat, doordat ik eigenlijk zonder ontwerp begonnen ben - aan. De stuurinrichting is nu nog van staal, waar ik wekenlang aan gelast en gevijld heb; bij versie 2.0 maak ik de stuurinrichting van een gerecycled balhoofd van een (of twee) kinderfiets(en).

De draagconstructie wilde ik maken van hout of van staal, maar inmiddels gaat mijn voorkeur naar bamboe. Fietsen van bamboe zijn gewoon te koop vanaf een Nederlandstalige site, dus dat is al nauwelijks nieuws. Wat die site wel toont, maar niet uitlegt, is hoe ik bamboestammen kan verbinden. Wat is dat, die verbinding op het plaatje, die zonder elektriciteit gerealiseerd is? (Nou geen vieze dingen zeggen.)

Maar het wordt een auto, dus je moet erin kunnen. Ik dacht even aan een carrosserie van zink, maar sinds ik S39 over mijn eczeem kreeg en soldeerdamp inademde heb ik besloten om de rest van mijn leven alleen nog met natuurlijke materialen te werken. Daarom dacht ik aan leer. Een elektrische auto met een carrosserie van leder. Of - wegens de aerodynamica - van bont. Van een ijsbeer, bijvoorbeeld.

GroenRechts

Deze week in Elsevier: GroenRechts, tien punten voor een verstandig milieubeleid, door Simon Rozendaal (wie anders?). GroenRechts bestaat nog niet, zegt hij, want alles wat rechts nu aan groene ideetjes heeft is gewoon groen links, namelijk: windmolens, klimaatbosjes, de korenwolf, biologisch voedsel en asfalt en kernenergie blokkeren.

In het eerste punt van de tien citeert Rozendaal meneer Jack Hollander, die zegt: welvaart is een sleutelvoorwaarde om een leefbaar en duurzaam milieu te verzekeren. De gedachte is: zonder goede economie geen milieuzorg, want pas nadat mensen de BMW en de flatscreen-tv hebben meegemaakt, gaan ze verlangen naar ontbijten op het gras, bloemen ruiken en pootjebaden in een beekje. Er is een ook een grafiek van deze sociologische hypothese: de Kuznets curve. Ik ben benieuwd of ik ook achteruit kan, op de Kuznets curve: word ik automatisch eerst een vervuiler als mijn inkomen keldert, en daarna niet meer, omdat ik dan zelfs de vervuiling niet meer kan betalen?

Rozendaal denkt wel dat de fossiele brandstoffen opraken, maar dat dat nog honderden jaren duurt. Niettemin is wat hem betreft kernenergie toch nuttig: omdat het nog goedkoper is, en bovendien veiliger en minder vervuilend dan fossiele energie. Hij schrijft: kerncentrale vervuilt niet. Overigens vervuilt fossiele energie volgens Rozendaal ook niet, want hij gelooft niet in het klimaat-probleem. Zou hij gelijk hebben? Wat heerlijk, om zo optimistisch te zijn! Wat Rozendaal me via dit artikel eigenlijk zegt is: ga echt belangrijke dingen doen. Ga je (bijvoorbeeld) inzetten voor de klassenstrijd.

kanibalisme

Ik geloof oprecht dat alle mensen goed zijn. Dat schijnt een nogal linkse opvatting te zijn: dat mensen van nature goed zijn, maar dat sommige - vele - dat vergeten zijn of afgeleerd hebben. Het alternatief is om te geloven dat mensen slecht zijn, of een beetje slecht, of soms slecht, ... of altijd slecht. Ik vind dat een nogal uitzichtloze overtuiging, dat van dat slecht-zijn.

Niettemin zal ik best willen toegeven dat ik wel eens verhalen in de krant lees over mensen die hun natuurlijke goedheid wel erg goed verborgen houden. In levende lijve ben ik zoiemand overigens nog nooit tegengekomen, ... gelukkig maar. Gesteld dat hij bestaat, wat dan te doen met Hannibal Lecter?

Ik zou zeggen: opeten. Niet als straf, maar omdat ik denk dat niemand echt zin heeft om het idealistische vormingswerk voor de reclassering van Hannibal Lecter te doen. En is het liefdevol toebereiden van Hannibal Lecter (au vin) niet het aardigste wat we als maatschappij kunnen doen, als we in al dat andere geen zin hebben of als we voor al dat andere geen geld over hebben?

hoorn des overvloeds

Carlo Petrini, de oprichter van Slow Food - een beweging - beweerde afgelopen zondag in het VPRO-programma Trendspotting dat er op dit moment (gemiddeld) voedsel wordt geproduceerd om twaalf miljard mensen te voeden. Maar dat daarmee dus slechts zes miljard mensen gevoed worden. En dat dus het voedsel voor de overige zes miljard - dat dus niet nodig is - wordt weggegooid. Dus.

Ik neem aan dat als Petrini zijn verantwoordelijkheid goed begrijpt, deze uitspraak correct is. Nu probeer ik hem te begrijpen. Ik ken geen consumenten die vier ons biefstuk kopen met de bedoeling om twee ons daarvan direct in de vuilnisbak te gooien. (Wel hoorde ik prime-time op Sky Radio een tamelijk tuttig reclamespotje dat het opwarmen van kliekjes aanprees. Ik dacht: wie betaalt eigenlijk voor dat spotje?)

Misschien bedoelt Petrini iets anders met weggooien dan ik. Het ergste voorbeeld van verspilling dat ik kon vinden waren de afgebeelde tomaten op landbouwgrond. Niet fraai, maar is dit weggooien? Dit is hergebruik, lijkt me. Ik wil wat zuiniger gaan leven, dus ik zou heel graag willen weten waar dat weggegooide eten voor zes miljard mensen zich precies bevindt. Gratis af te halen, toch?

snor (2)

Alle snorren van november hebben € 87.740,00 opgeleverd. Dat lijkt me niet het bedrag waarmee prostaatkanker in één keer de wereld uit geholpen is. Mannelijke solidariteit over dit onderwerp is blijkbaar een uitdaging.

De snor zelf vond ik ook een uitdaging. Niet omdat hij jeukte, stonk of in mijn mond terecht kwam als ik at, maar omdat hij zo midden in mijn gezicht zat. En mijn gezicht, dat is een lichaamsdeel dat ik tamelijk vaak in beeld breng, in het dagelijks leven. En daar zat die snor dan middenop. Met name als mijn kin goed geschoren was, dan viel mensen iets op. Ze zeiden dan bijvoorbeeld: wat heb je een gek overhemd aan. Ik zei dan: nee hoor. Ik heb een snor, en dan wees ik ernaar. Enkele vrouwen vertelden me dat hun mannen ook snorren hadden. Waarom? vroeg ik, maar geen van de vrouwen wist waarom hun mannen snorren hadden. Frappant, vind ik dat.

Met een snor in mijn gezicht viel me opeens op hoeveel snorren er eigenlijk zijn. In de reclame ook: veel jonge mannen met snorren. En een hele generatie heertjes met knevels, die mij nu recht aankijkt en me zelfs groet. Leuk vond ik dat, dat ik deze maand opeens gemakkelijk contact kon maken met snorremannen. Ook zij zijn mijn broeders. Volgend jaar is het weer movember.