ideeënbus

Er hebben 53 mensen gereageerd op mijn oproep van 4 januari. De meeste mensen met meerdere ideeën. En er zit wel wat overlap in de ideeënbus, maar de overvloed blijft groot. Ik heb voor maanden werk.

Eigenlijk zijn alle ideeën goed. Het maakt dus niet uit waar ik begin; mijn voornemen is om ze allemaal uit te (laten) werken. Maar het maakt natuurlijk wel uit waar ik begin, want het lijkt - vooral voor mijzelf - alsof ik met het leukste idee begin. Of met het idee van wie mij het meeste na is. Of van wie ik wil aanmoedigen dat zij (of hij) zich als energietechnicus ontwikkelt.

Dat zijn geen duurzame gedachten. Bij het Woonwarenhuis TROOST (want zo heet het woonwarenhuis) is ieder idee even goed, en is iedereen even na. Dat de opblaasbare windmolen of het idee van Herman Winkelaar pas in april hier op het blog aan bod komt, heeft niets met de opblaasbare windmolen of met Herman Winkelaar te maken, maar alleen met de tijd van de directeur van het woonwarenhuis. Tijd die, dat is de realiteit, voorbij gaat.

produceren

De spullen die mijn woonwarenhuis verkoopt moeten ook gemaakt worden. Het lijkt mij niet duurzaam om dat ergens anders te doen dan dicht in de buurt van het woonwarenhuis zelf. Voor het verkoopadres heb ik al de mooie leegstaande lichte zolder van het Amstel-station op het oog, dus de productie van alle spullen die daar verkocht worden moet ook hier ergens in de buurt zijn.

Dat lijkt een hele opgave, maar produceren kan ook best in een tent. En aangezien het De Parade lukt om tenten op te zetten in de Amsterdamse stadsparken, zou ik niet weten waarom de productie voor mijn woonwarenhuis niet evengoed enkele weken in tenten in het Prins Bernardpark mag plaatsvinden. Ik denk dat de gemeente Amsterdam met die Parade cultuur wil aanmoedigen. Ik verwacht dat de gemeente ook best de werkgelegenheid wil aanmoedigen.

Er komen dus tenten in het Prins Bernardpark. Boven de ingang van de tent hangt een bord: kom hier werken; verdien 7 euro per uur; iedereen is welkom. Zeven euro per uur lijkt misschien erg weinig, maar werken in de productie van het woonwarenhuis is erg leuk. Er wordt lekker gekookt. Met de kinderen die je meebrengt wordt gespeeld. Er is geen werkdruk, want: iedereen mag komen. Aan het eind van de dag kijken we wat dagproductie geweest is, en dan kunnen we ook uitrekenen wat het product moet gaan kosten, in het woonwarenhuis.

kapitalisme

Zo, dus er moet een woonwarenhuis komen voor energievraagstukken. Ik kreeg alleen maar positieve reacties op mijn verzoek van 4 januari. Ik kan nu wel gaan dralen, maar dralen is niet duurzaam, dus laat ik aan de slag gaan. Ik ben geroepen.

Dus er komt een woonwarenhuis voor energievraagstukken. En ik leid die. Maar let op: als ik die leid, ga ik geen enkele concessie doen. Want als ik concessies ga doen, dan heb ik accuut geen zin meer in dat hele woonwarenhuis voor energievraagstukken.

Duurzaam, dat willen de mensen en ik wil niet met dat woord gaan sollen. Het is niet de bedoeling daar de producten in het woonwarenhuis duurzaam lijken, het is de bedoeling dat ze duurzaam zijn. Het hele woonwarenhuis moet dus ertoe bijdragen dat armoede, honger en achterstanden in opleidingsniveau worden weggewerkt. Mijn woonwarenhuis wordt een niet-kapitalistisch woonwarenhuis. Ikzelf ga er dus niks mee verdienen.

elektriciteit

Bij Albert Heijn mag ik batterijen niet zelf pakken; daarvoor is er met een mini-toonbank gemaakt. Bij die toonbank is ook alle andere rommel die het daglicht eigenlijk niet kan verdragen: condooms, printercartridgers, fotorolletjes, herenlectuur ... Batterijen kun je alleen kopen in het obscure steegje van de supermarkt; iedereen is het erover eens: ze zijn walgelijk, maar onvermijdelijk.

Ooit zag ik een suggestieve foto van een gekleurd kind dat gehurkt in een woestijn van oude batterijen met verwijtende ogen en gewonde vingers in de lens keek. Ik heb een levendige voorstelling van de kinderarbeid die bij batterijen schijnt te horen, door de weerzinwekkende smaak vroeger, van batterijlekkage in mijn legodoos. Dat, en de smaak van de aardappelpannenkoek waarbij ik per ongeluk een heel papieren servet had opgegeten zijn de walgelijkste dingen die ik ooit geproefd heb.

Maar uit het marktonderzoek van 4 januari is naar voren gekomen dat batterijen erg comfortabel zijn. Hier een aforisme (Rik Almekinders, 2010): Energy, of course, is completely necessary. Electricity is the most stupid form of energy and should be avoided whenever possible. However, when one has to resort to the use of electricity, one has usually missed earlier opportunities to take a better road to more effective means of energy.

reizen

Een maand geleden was er, alleen omdat we nieuwe banden wilden, al een vernietigend rapport gemaakt over de ford; de auto-kanker was overal uitgezaaid. Alleen dat mijn voeten voorin soms koud werden van iets onder de vloermatten had me erop geattendeerd dat het fordje oud werd, verder kwam de diagnose helemaal onverwacht. Daarna is het snel gegaan: opeens stopte de hoofdkoppelingscilinder (of de cilinderhoofdkoppeling, hoe heet zoiets) ermee en begon het te sneeuwen.

Vanmorgen heb ik 'm onder de sneeuw vandaan geschept en 'm - zonder koppelingspedaal - de bij de garage in Ouderkerk aan de Amstel gekregen. Dat allemaal, maar ik begreep ook wel dat het zijn laatste ritje was.

Ik ben te rade gegaan, en het lijkt het beste om een nieuwe kleine auto te kopen. Ik vind dat heel leuk, omdat ik goede herinneringen heb aan de nieuwe Simca die mijn ouders kochten, ... en hoe die rook. Een kleine auto dus. Misschien is een grote auto handig als we, met onze twee pubers, een keer op vakantie willen? Maar: de bagage kan toch ook per post in een hutkoffer naar het vakantieadres gestuurd worden?

reacties

Vandaag ben ik 41 jaar geworden. Volgens mijn collega W ben ik nu op mijn sterkst en is het daarom nu de tijd om grote beslissingen te nemen: emigreren of een andere carrière. Ik weet dat hij dat vriendelijk bedoelt.

Een andere carrière die ik graag aan mijn loopbaan zou toevoegen is die van directeur-eigenaar van een woonwarenhuis voor energie-oplossingen. IKEA, maar dan voor energie. Waar iedereen naartoe komt voor de kleine stapjes waarmee zijn leefomgeving opnieuw georganiseerd kan worden. Handig isolatiemateriaal, leuke zonnecollectoren, grappige vergistingszakken, toegankelijke warmtepompjes etc.

Ik zou graag van de lezers willen weten welk energie-vraagstuk thuis door mijn nieuwe woonwarenhuis het eerst moet worden opgelost. Ik bedoel: voor welk product zouden jullie in de auto stappen om die in mijn woonwarenhuis te kopen voor een IKEA-prijs en met een IKEA-handleiding. Heel graag jullie reactie, bijvoorbeeld op rikalmekinders@gmail.com.

gasdraad

De obstakels die het gas passeert, onderweg van de gasfles naar ons fornuis, zijn even rommelig als de warme werktuigbouw zelf. Het gas moet bijvoorbeeld door een drukmeter van 20 mBar (vanwege het hypermoderne Italiaanse fornuis), die in Nederland eruit zijn, in Europa, aldus de verkoper van drukmeters van 20 mBar. Over de maximaal toegestane lengte van de slang heb ik nog niemand hetzelfde horen zeggen (de onze is 2,5 m). Het propaan (want dat is het gas dat in de fles zit) moet door een propaanslang (type Optimit; door die naam vertrouw ik de slang niet meer helemaal), die te dun is voor de aansluitnippel van het fornuis, waarvoor de verkoper van het fornuis gelukkig in zijn gereedschapskist nog een zelfgemaakt verloopstukje had liggen. Als alles vast zit moeten de met schroefdraad verbonden metalen koppelstukken aan fornuiszijde juist wel met afdichtingskoord worden ingetapet, maar dezelfde koppelstukken aan de gasfleszijde per se niet.

Dat koppelstuk aan de gasfleszijde is uitgevoerd in gasdraad. En dat betekent dat ik die spiegelbeeldig moet aandraaien; dus: rechtsom is vast en linksom is los, precies andersom dan ik - en velen met mij - gewend zijn. Ongetwijfeld is daar een goede veiligheidsreden voor. Om het extra duidelijk te maken zijn gasdraadmoeren goudkleurig en voorzien van kleine inkepinkjes (zie afbeelding). Met een leesbril op zou ik op de bovenkant ook nog een klein pijltje kunnen zien.

Door het Coriolis-effect draaien de dingen op het noordelijk halfrond liever rechtsom dan linksom (slinger van Foucault bijvoorbeeld, en water in een doucheputje). Ik denk dat daardoor alles met gewone schroefdraad zichzelf vastdraait: de wielmoeren van personenauto's en de inbusboutjes van IKEA-meubels. Alleen onze gasfles, ... is die echt wel veilig? Alleen als ik ermee de evenaar passeer, denk ik.