het dilemma

Onderweg naar huis beklim ik met mijn fiets de palingbrug. Ik doe dat lopend over een trap met mijn fiets in een speciale gleuf, want ik vind tien meter te hoog om te fietsen. In die gleuf lag gisteren een fles. Een lege plastic fles waar eerst Euroshopper Cola in gezeten had. Ik duwde de fles aan de kant, maar de fles rolde en viel van de brug, achtenhalve meter naar beneden, op de Diemerzeedijk. Tja. Ik ben die fles niet gaan ophalen; misschien drijft hij nu in het Amsterdam-Rijnkanaal.

Dit voorval lijkt op wat mij eerder overkwam met piepschuim. En dat vooral lijkt weer op wat me als kind overkwam, bij een bloemenkiosk. Mijn moeder kocht bloemen en ik keek naar de emmers met boeketten. In één emmer hing een slang, waar water uitkwam. Het water uit de slang kwam precies in één boeket terecht. Dat leek me niet de bedoeling. Beter was het, bedacht ik, als het water netjes over alle boeketten verdeeld werd. Enfin, ik ging alle boeketten ernstig besprenkelen, wat door de bloemenverkoopster niet werd gewaardeerd. Nee, dat vond de bloemenverkoopster niet leuk.

Ik heb als militair gediend bij geneeskundige troepen. Ik diende daar zonder functie, maar het lag voor de hand dat ik wel een EHBO-diploma had. Ik heb geleerd om een plastic pop te reamineren. Ik vond het zwaar werk, en mijn motivatie om het EHBO-diploma te onderhouden werd heel klein, toen iemand me wijsmaakte dat als je met reanimeren begint, het strafbaar is om daarmee te stoppen. Niks doen is eigenlijk altijd het makkelijkste.

de handvaardigheid

Mijn moeder gaf handvaardigheid op verschillende basisscholen. Mijn moeder kan kinderen inspireren om te kleien, solderen, spatten, figuurzagen, vernissen enzovoort. Het effect op mij is dat ik oprecht denk dat ik alles zelf kan maken. Ik heb er niet altijd zin in, maar ik kan het wel. Ik ben ervan overtuigd dat ik kan zelf een rookmelder kan maken en als de mayonaise op is, kan ik zelf mayonaise maken, desnoods uit mosterdzaad.

Ik merk dat niet iedereen dat van zichzelf denkt. Ik geloof dat er een boel mensen zijn die nooit op het idee komen dat ze iets zelf zouden kunnen maken. Misschien heb ik een heel egocentrisch beeld bij de kenniseconomie, maar ik denk dat een kenniseconomie begint met het idee dat je de dingen zelf kunt maken. Desnoods uit mosterdzaad.

Op de basisschool van mijn dochter en mijn zoon is geen handvaardigheid. Geen kleien, solderen, spatten, figuurzagen, vernissen enzovoort. Wel muziek en dans en soms techniek, als lichtvoetige bijvakken, waar het CITO zich niet mee bemoeit. Het CITO bemoeit zich wel doorlopend met het lezen, het schrijven en het rekenen. Ik vind dat een wonderlijke keuze van het CITO, eigenlijk.

de brief

Gisteren zei mijn zoon tegen mij: Pappa, ik ben niet boos omdat je een ontwerper bent. Hij bedoelde dat hij me mag, ondanks mijn beroepskeuze. Sinds ik hem heb uitgelegd dat de ontwerpers van de Nintendo-spelletjes verantwoordelijk zijn voor alles wat er in de Nintendo-wereld gebeurt, heeft hij begrepen dat techniek mensenwerk is. Hij wil een brief schrijven, aan Nintendo. Deze bijvoorbeeld:

Beste ontwerpers,
Ik heb veel plezier van jullie spellen. Ik speel elke dag twee uur op de Wii en op mijn DSiXL. Ik zou wel meer willen, maar dat mag niet van mamma en pappa. Sommige dingen vind ik stom. Jullie moeten die veranderen.
Ik vind het stom dat als ik met mijn grote zus samen speel we niet samen mogen beslissen welk spel we spelen. Als we samen spelen willen we ook samen beslissen. Samen spelen moet echt samen spelen zijn.
Ik vind het ook stom dat alles bij jullie spellen een wedstrijd is. Trainen bij Wii Sports is een wedstrijd. Ik krijg voor alles een prijs en een score. Ik wil niet steeds een prijs krijgen voor alles. Dat hoort niet bij trainen.

Jakob Milo (zoon van Rik Almekinders).

het broeien

Het komt vrij vaak voor dat ik me schaam omdat ik een technicus ben. Ik schaam mij dan voor de rotzooi die door technici via de markt in de samenleving gezet is. Ik schaam mij bijvoorbeeld voor al die rookmelders, die vannacht afgingen, bij ons thuis. Wie ontwerpt zoiets stompzinnigs als rookmelders? Terwijl de rookmelders keihard door ons huis krijsten, probeerde ik in de de handleiding van acht pagina's (oranje letters op wit papier) te vinden hoe het brandalarm uit moet, bij loos alarm. Dat staat er niet in. Wat er wel staat, is: raak vooral niet in paniek!! (Twee uitroeptekens).

Waarom gingen die rookmelders nou eigenlijk af, vannacht? Dit zou de oorzaak kunnen zijn: de zakken tuinaarde, die in de vestibule opgestapeld lagen. Ik had twintig zakken tuinaarde gekocht, om later in de tuin te verwerken. De verkoper had me nog aan de zakken laten voelen, hoe warm die waren. Het is ecologische tuinaarde, en die was nog niet uitgecomposteerd. Daar lagen al die zakken vannacht, bovenop de vloerverwarming. Om drie uur 's nachts besloot het brandalarm dat het verdacht werd.

Broeiende compost, daar kan ik me nog iets bij voorstellen, maar wat te denken van de bak waar mijn gezin het plastic afval in bewaart? Het is waar dat de zon soms op die bak schijnt, maar ook 's morgens heel vroeg, als de zon nog niet op is en ik wegens mijn lunchpakket wel eens plastic afval heb, voel ik dat dat plastic afval, in die bak, ... warm is. Warmer dan mijn eigen hand. Kan energie dan toch wel spontaan ontstaan?

de superbus

Eerlijk waar, ik vind Wubbo Ockels een goeie man. Eerder gebruikte ik zijn naam in één zin met de woorden opgefokte technomaan, waardoor men zou kunnen denken dat ik Wubbo Ockels bekritiseer, wat echt niet mijn bedoeling is. Wubbo Ockels deugt. Wubbo Ockels een leidsman, een rolmodel voor jonge technici, die toegankelijk is en mild. Tenminste, zo ziet hij eruit.

Gisteren presenteerde het jeugdjournaal Ockels' superbus. Er kunnen 23 mensen in een bus die één miljoen euro kost, die 250 km/h kan en waarvoor speciale wegen aangelegd moeten worden. Het jeugdjournaal zegt: de bus is elektrisch, dus milieuvriendelijk. Het jeugdjournaal.

Ik snap de superbus niet, Wubbo. Waarom is de superbus een goed idee? Waarom zouden 23 mensen met 250 km/h allemaal dezelfde kant op willen rijden? Voor welk veelvoud van 23 mensen moeten er dubbele rijstroken aangelegd worden door heel Nederland? En wie gaat dat betalen?

het homohuwelijk

Afgelopen vrijdag bestond het Nederlandse homohuwelijk tien jaar, en op televisie werd daar aandacht aan besteed. Door het journaal bijvoorbeeld, dat vertelde in welke landen homo's kunnen trouwen, waar dat niet kan en waar dat binnenkort waarschijnlijk niet meer kan. Toen werd het even stil, want Altijd Wat besteedde aandacht aan hoeveel alcohol Nederlandse jongens eigenlijk drinken. Gemiddelde Nederlandse jongens drinken vanaf hun twaalfde het meeste alcohol van alle jongens in de hele wereld.

Wegzappend in de reclameblokken van Top Gear - een smakelijk ironisch mannenprogramma - zag in de madiwodovrijdagshow een plattelandsman vertellen over zijn broer die van de verkeerde kant was. Hij werd uitgezonden vanwege het homohuwelijk maar hij doelde op de NSB.

De laatste televisie die ik bekeek was M!LF. M!LF staat voor Man! Liberation Front. De presentatoren lieten een soort ploertendoder zien, die bedoeld was om de nieuwe man uit te roeien. In filmpjes werd getoond hoe een man die zijn Toyota Prius niet handig parkeerde, een man die een baby bij zich droeg en een man die Martini bestelde in plaats van bier met de ploertendoder werden neergeknuppeld. Tussendoor waren er beelden van jonge mannen die op een tribune naar deze beelden keken, lachend en bier drinkend. Neerknuppelen en bier drinken heeft helemaal niets met mannenbevrijding te maken. Het is het tegenovergestelde van mannenbevrijding.

het raam

Jelle blogde over het nieuwe hotelraam van Philips, namelijk dat acteurs zo uitstekend kunnen uitbeelden dat ze blij zijn met deze uitvinding. Ik vroeg me af of ik blij was met het nieuwe hotelraam. Ik vind eerlijk gezegd weinig mis met de bestaande hotelramen; ik probeer hotels sowieso te mijden, maar dat is niet vanwege de ramen.

Het nieuwe Philips-raam kan verduisterd worden met een royaal armgebaar; alsof je de gordijnen dicht doet, zonder gordijnen vast te pakken. Die verduistering ziet eruit als een fractal van onkruid dat over het glas woekert. Als je nog meer virtuele gordijnen sluit, met armgezwaai, kun je kiezen uit verschillende motieven, want inderdaad, die agressieve plantengroei ziet er wel een beetje eng uit. Als ik uitgespeeld ben, kan ik dan met één armbeweging de gordijnen weer openen, of moet ik dan alle motieven eerst laten langkomen?

Het hotelraam is bovendien een wake-up light. Ik heb een wake-up light van Philips thuis: een lamp die langzaam aangaat en vogelgeluiden maakt ('net echt'). Die wake-up vogels van Philips gaan behoorlijk vervelen, na enkele maanden al. In het hotel van Philips - bij wijze van wake-up light gaat achter het raam de buitenwereld aan, op elk gewenst moment. Zou mijn bioritme niet enorm duizelig worden als het Philips-raam midden in de nacht met beeld en geluid ochtendgloren suggereert, die er helemaal niet is? Is er eigenlijk wel een raam, met dat ding van Philips?