kroket

Ongeveer twintig jaar geleden illustreerde ik een boekje van Johan Stahlecker, een nogal excentrieke verfmaker uit Den Haag. Zijn handen waren vergroeid van de giftige materialen waarmee hij gewerkt had en dit boekje was zijn testament, naast vele andere testamenten die hij zijn stad heeft nagelaten. In het boekje beschreef hij tamelijk beeldend hoe vroeger pigmenten gemaakt werden. Perenrood uit luizenlijkjes en indisch geel uit urine.

Ik ben het boekje sinds al mijn verhuizingen kwijt, dus ik citeer hier de luizen-site nog een keer: Indisch geel kan worden verkregen door jonge mangobladeren aan koeien te voeren. Als gevolg hiervan wordt hun urine dikker en geler. Vervolgens kan de urine in een aantal stappen tot pigment verwerkt worden. [...] Tegenwoordig is het door de dierenbescherming en om religieuze reden (in het hindoeïsme is de koe heilig) verboden.

Nu krijgt dit verhaal een onsmakelijke wending; mensen met een zwakke maag raad ik aan om niet verder te lezen. Aldus: vorige week had ik een zweer aan mijn grote teen. Die zweer brak open en die leverde een mooie ronde klodder pus op. Precies groen snot, eigenlijk. Ik weet nu dat pus ook hetzelfde smaakt als groen snot. Best lekker, vind ik. Zou het ten behoeve van menselijke consumptie moedwillig kweken van zweren op dieren (voor in een kroket?) ook verboden zijn?

loopbaan

Ik heb wel eens ergens gelezen dat aan de ontwikkeling van een foetus in de baarmoeder te zien is hoe de mens zich evolutonair uit een ééncellige, via iets reptieligs tot homo sapiens ontwikkelde. De missing link is gewoon ergens in de achtste maand, dus. Ik heb nu net ontdekt dat na de geboorte deze afspiegeling van de geschiedenis gewoon verder gaat. Die afspiegeling vertelt niet het evolutionaire verhaal van de menselijke soort; na de geboorte volgt het sociologische verhaal: hoe de mensheid zich vervolgens ontwikkelde.

Het jonge leven begint met slavernij. In creches en in het onderwijs worden alle kleine kinderen volkomen geknecht. In onderontwikkelde landen krijgen kinderen, of hun verwanten, voor kinderarbeid nog iets betaald, maar de arbeid die achter de gevangenismuren van het Westerse onderwijs verricht moet worden is volkomen onbezoldigd. Er is voor kinderen geen ontsnapping mogelijk.

Nou ja, als ze achttien zijn, want dan is de detentie eindelijk voorbij. En dan gaan ze studeren; de mooiste tijd van je leven. Er is dan eindelijk een soort keuzevrijheid: je mag zelf je leenheer kiezen. Na die keuze zit je gevangen in een financiële constructie die toch wel erg lijkt op feodalisme. Niet gek dat mensen na hun afstuderen het kapitalisme als een bevrijding zien. Renaissance, zeg maar.

energieadvies

Het tweede project dat onze eerstejaars studenten doen heet energieadvies. Ze moeten een Nederlandse gemeente naar keuze advies geven hoe de Kyoto-doelstellingen gehaald kunnen worden, of nog radicaler, terwijl geld, regelgeving en draagvlak geen rol spelen.

Het misverstand is, dat jonge mensen, door hun leeftijd, vanzelf met de radicale oplossingen komen. Welnu, dat is niet zo. Ook eerstejaars komen niet met radicale oplossingen, of misschien na hevige aanmoediging.

Ik vind het best leuk om de gemeente Amsterdam gratis wat energieadviezen aan de hand te doen. Dit lijkt me tamelijk effectief:

• alle straten binnen de ring A10 autovrij
  
• alle straatlantaarns weg
  
• heftige gemeentebelasting - voor iedereen die groter woont dan 15 m2 per persoon vloeroppervlak - aanwenden om kleiner wonen te ondersteunen
  
• zware afvalstoffenheffing aanwenden om composthopen en nonolets te stimuleren
  
• natuurgebieden maken van leegstaand en vrijkomend vastgoed
  

vlees

Tot mijn veertigste dronk ik alcohol en rookte ik sigaretten. Dat allebei had ik toen al - met tussenpozen - dik vijfentwintig jaar gedaan. Het opgeven van het roken kostte me meer moeite dan stoppen met alcohol. Bij roken hoort een zeer verslavend spel van aanstekers, asbakken, as aftikken, door rook heenkijken, inhaleren en uitblazen, peuk weggooien enzovoort. Alcohol is makkelijker want alcohol drinken ziet er eigenlijk niet anders uit dan Rivella light drinken. Koffie, daar ben ik trouwens ook mee gestopt. Noch koffie, noch sigaretten, noch alcohol mis ik. Sterker nog: ik heb ontdekt dat ze alledrie eigenlijk tamelijk vies smaken.

Er zijn verstandige redenen om ook te willen stoppen met chocola en met vlees. De goeie reden om te stoppen met chocola, is dat chocola mijn enige reden is om nog suiker te eten, en vanwege de fenylethylamine, een gelukshormoon, waarvan ik verwacht dat het, omdat het een gelukshormoon is, verslavend is. O, en omdat er in ons waterschap en onder onze arbeidsvoorwaarden, nergens cacao verbouwd wordt.

Ik heb geprobeerd te stoppen met vlees eten. Het gaat me op korte termijn niet lukken. Mijn gezinsleden komen in opstand en het zwarte duiveltje op mijn schouder ook. Ik vind vlees namelijk hardnekkig lekker. Ik ken een vegetariër die vlees niet (meer) lekker vindt. Hoe komt men van een vleesverslaving af?

rietje

Afgelopen weekend deden we een uitje, naar de Nederlandse horeca, want zonder dat is het nauwelijks een uitje. Mijn vrouw en ik dronken bitter lemon, mijn zoon Chocomel en mijn dochter nam Slush Puppie tot zich. Ik zou Slush Puppie schaafijs willen noemen, maar omdat ik van beide het fijne niet weet zal ik alleen beschrijven wat ik zag. Slush Puppie is blauw smeltend waterijs in een bekertje. Slush Puppie komt met een rietje dat daarvoor speciaal ontworpen is: de diameter van het rietje is extra groot (zodat er ijsbrokjes doorheen kunnen) en aan de onderzijde is het rietje niet recht, maar zodanig afgesneden dat er een soort lepeltje ontstaat (ik begrijp niet waar dat voor dient). Dit rietje werkt allicht beter dan een gewoon rietje, maar het blijft toch erg zwaar werk om de hele Slush Puppie erdoor op te zuigen. Mijn dochter deed dat ook niet, zoals de meeste dochters die ik elders Slush Puppies tot zich heb zien nemen. Een kwart bleef over.

Ik dronk dus bitter lemon. Voor bitter lemon bestaat geen speciaal rietje, dus mijn rietje was een standaardrietje. Mijn rietje dreef door het koolzuur steeds omhoog; soms zo hoog dat hij bijna uit het flesje kiepte. En er gebeurde nog iets anders: nadat ik gedronken had en het rietje losliet, bleef de bitter lemon uit het rietje opwellen, als lava uit een vulkaan. Eerlijk gezegd: ik wil dat niet. Ik wil dat de bitter lemon alleen uit het rietje komt als ik zuig. En dat omhoog drijven vind ik ook stom.

Mijn zoon dronk Chocomel, met een standaardrietje. Toen de Chocomel bijna op was, kantelde hij het flesje om het laatste beetje eruit de krijgen. Hij heeft te weinig ervaring met rietjes om te weten dat je het rietje dan in het laatste beetje vloeistof moet steken en dat verder kantelen niet helpt. Maar hij kantelde wel verder en schonk de laatste Chocomel zodoende over zijn trui en hemd.

Blijkbaar valt er aan rietjes te weinig te verdienen om er eens echt goed over na te denken.

trouw is de andere wang

Afgelopen vrijdag heeft Trouw is de andere wang, de roman van Peter Bekkers, de Grote Jongerenliteratuurprijs 2010 gewonnen. Peter is daarmee de eerste Nederlandse auteur die deze prijs wint. Overigens is 2010 het eerste jaar waarin deze prijs werd uitgereikt. De prijs is een bekroning voor een auteur die in staat is om thematisch en stylistisch aan te sluiten bij wat jongvolwassenen - tussen de vijftien en de vijfentwintig jaar - interesseert. Dit staat zo niet in het juryrapport, maar een soortgelijke tekst had daar niet misstaan. Ik heb wel talent voor het schrijven van juryrapporten, al zeg ik het zelf.

De auteurswebsite van De Geus, zijn uitgever, meldt dat hij hoofdredacteur [is] van de Product Design Daily, een e-krant over vormgeving. De site van De Geus is helaas niet helemaal actueel, want Peter Bekkers is de misschien nog wel de hoofdredacteur van Product Design Daily, maar deze e-krant over vormgeving bestaat helaas niet meer. PDD is opgedoekt.

Ik vind dat jammer, want ik denk dat een studierichting zonder e-krant, zeker eentje die over zoiets ontastbaars en modieus gaat als vormgeving, een armzalige opleiding is. En misschien was Peter een onhandige hoofdredacteur, eentje namelijk die zelf de hele e-krant volschreef; hij deed dat wel terwijl hij - nu officieel erkend - in staat is om thematisch en stylistisch aan te sluiten bij wat jongvolwassenen (studenten) interesseert.

radicaliseren

Een paar weken geleden kocht ik, daartoe aan gespoord door iemand van wie ik vind dat hij helder over de dingen nadenkt, Manifest, de krant van de NCPN. De NCPN is de Nieuwe Communistische Partij Nederland, die ontstond nadat de CPN opgegaan was in het vergoeilijkende kapitalistische Groen Links.

Ik las Manifest van voor naar achter en ik dacht, terwijl ik het las: zo is het! De analyses in Manifest zijn steeds verbijsterend simpel, maar wel waar. Alles is de schuld van het kapitalisme. Kapitalisme is niet handig. Destructief, zeg maar. Wat is er mis met een simpele analyse als hij juist is? Help, ik zit hier vreselijk te radicaliseren.

Daarom nog een ander belangrijk onderwerp: hoe knip ik de nagels van mijn rechterhand? Ik heb ontdekt dat nagelbijten slecht is voor mijn gebit, maar onze nagelschaar doet het alleen als ik 'm in mijn rechterhand houd; met links doet hij het niet. Is dat symbolisch?